Publicatiedatum

17/03/2018

ISBN

978-94-92339-53-9

Paginas

48

 16,50

Alles komt terug

Auteur: Antoon Van den Braembussche

In Alles komt terug observeert Antoon Van den Braembussche de wereld door de ogen van Friedrich Nietzsche. Hij beschouwt zowel het kleine en het grote, het jonge en het oude, als het concrete en het abstracte als delen van eenzelfde geheel: een geheel dat altijd terugkeert. Die eeuwig wederkerende wereld wordt hier sober, maar bijzonder nauwkeurig weergegeven, zonder een surrealistische of sublieme ondertoon te schuwen.

Het resultaat is een bundel vol transparante pozie in glasheldere bewoordingen. Als een sneeuwlandschap waarin alles gelijk is, waarin alles de kans krijgt om weer opnieuw te beginnen. Van den Braembussche weet als geen ander dat daar tijd voor gemaakt moet worden: tijd om te veranderen en tijd om dat alles op te nemen. Alles komt terug geeft ons die ruimte.

Knipsel

 

Dwaallicht

In het spaarzame dwaallicht
van de taal heb ik je herkend.

Uiteindelijk. Na het lange, starre wachten
in fragmenten van eenzaamheid.
De treurnis om het eigen bestaan,
waarbij ik slechts zijdelings betrokken was.

Nu zing ik de dans van de aarde.
Er is niet enkel het veelvoudig vertoeven
in je lenden, handen, haar en oksels.

Maar ook het tijdeloos verwijlen
in je onsterfelijke lach.

 

Over de auteur

Antoon Van den Braembussche (Eeklo, 1946) doceerde onder meer kunstfilosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en kunstkritiek aan de VUB. Poëzie is dan ook de creatieve plek bij uitstek waar kunst en filosofie elkaar kunnen ontmoeten. Daarnaast zijn liefde, stilte en het onuitsprekelijke als kernthema's steeds nadrukkelijker aanwezig. Door de filosofische en tegelijk mystieke inslag bekleedt deze poëzie een vrijwel unieke plaats in het huidige poëzielandschap. Sinds zijn eerste publicaties van 1960 tot 1990 (als Tonko Brem) is Van den Braembussche reeds aan zijn zevende dichtbundel toegekomen.

Recensies

  1. :

    Wie intens luistert naar de stilte, hoort uiteindelijk zichzelf. In Alles komt terug, de nieuwe poëziebundel van Antoon Van den Braembussche (1946), spelen de appreciatie, acceptatie en betekenis van stilte een belangrijke rol. (…) De eigen kleuring die Van den Braembussche aan zijn kernervaring geeft, is interessant. (…) Vooral als de dichter twijfelt, of als zijn waarneming prikkelend verontrust, zindert het gedicht na.

    De bundel levert stof tot nadenken: het Nietzscheaanse idee van de eenheid van alles, met het fenomeen ‘tijd’ als de ruimte waarin de eeuwige herhaling plaatsvindt, maakt tegelijk de bijzondere waarde van het nu duidelijk. Alleen ‘het broze ogenblik’ bestaat. (…) Een verslag waarin poëtische krachten de taal zo buiten de geijkte paden brengen dat het eeuwige, het ogenblik en de stilte als gelijke waarden gestalte krijgen.

    De VVL-Boekhouding, 2018

  2. :

    Zo is elk gedicht een spoor van wat ooit geluidloos was en wordt de stilte voorzichtig aangeraakt, en daarmee ook de dood die alles woordeloos achterlaat. Gelukkig is er de dichter die zich verzet tegen verstarring en betekenisloosheid en koppig blijft geloven in het steeds opnieuw geboren worden.

    Jan Geerts, 2018

  3. :

    Behoedzaam verkent de dichter-denker (Van den Braembussche is kunstfilosoof) de grenzen van het eigen zijn, zoals het onder meer wordt beleefd in de relatie met de geliefde. (…)

    Met als motief de steeds weer opduikende ‘stilte’ (‘het woord ‘als vrijgeleide van de stilte’ bijv.) gaat Van den Braembussche tegen het rumoer van de wereld in op zoek naar zingeving. Geen luid uitgeschreeuwd verzet, maar terugplooiend op het kleine gebaar: de hand van de geliefde die wordt vastgehouden, het zonlicht dat zich even spiegelt in een koffielepel…

    Jooris van Hulle, KTV, 2018