Spiegel van de ziel

Auteur: Antoon Van den Braembussche

Hoe ontstaat liefde, en in hoeverre wordt zij gedragen door herinnering, stilzwijgen, tweelingpijn, de taal van het gebaar, het geheimschrift van elkaars lichaam, de alomtegenwoordige, wilde droefheid van de Ander? Die droefheid, die melancholie, wordt in een Franse suite een algebra van het hart, een arcade die leidt naar verlies en betovering. In de natuur verschijnt zij in haar meest onwezenlijke gedaante: de stilte van Antarctica, het dwaalwit in het midden van ergens.

Hoe ontstaat het gedicht? Als een droom, onverhoeds in de nacht; als een takkenbos van de taal, een ruis uit de duisternis waar de dichter niet eens om vroeg. Van hieruit ontstaat het gedicht op de rand van het zegbare: de muziek in de zijkamers van de ziel, die, zoals Arvo Pärt het omschreef, een “spiegel in de spiegel” belichaamt.

Uiteindelijk is niet de poëzie onzegbaar, maar het lijden van kinderen in Gaza. Vandaar dat de dichter besluit met een anti-oorlogsgedicht, als spiegel van de huidige wereldwijde verwording, als bezwering van het verstoorde landschap van de hedendaagse ziel.

Over de auteur

Antoon Van den Braembussche (Eeklo, 1946) doceerde onder meer kunstfilosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en kunstkritiek aan de VUB. Poëzie is dan ook de creatieve plek bij uitstek waar kunst en filosofie elkaar kunnen ontmoeten. Daarnaast zijn liefde, stilte en het onuitsprekelijke als kernthema’s steeds nadrukkelijker aanwezig. Door de filosofische en tegelijk mystieke inslag bekleedt deze poëzie een vrijwel unieke plaats in het huidige poëzielandschap. Sinds zijn eerste publicaties in de jaren 60 tot 90 van vorige eeuw (als Tonko Brem) is Van den Braembussche reeds aan zijn negende dichtbundel toegekomen.