Het lavablad van de lente

Auteur: Luc Vanhie

Hoeveel haperend geluk bevrucht nog hoop in het uitstel dat de dagen slijt?
Kan poëzie de barsten lijmen van al het onuitroeibaar gemis, van al het wachten, de vreemd geworden grond die een valse opening verbergt.
Kraanvogels in een luchtstroom die hen tot ver boven de aarde drijft, de taal die als een tastjuweel de ruimte streelt die grenst aan openheid, op zoek naar zegening die al het onontkoombare tot kwijting stemt.
Onbesnaard en ongevraagd weegt het daglicht soms strak en ongericht. Door een gleuf in het gordijn verglijdt de nabijheid van een uitdovend spoor dat waardig naar een uitweg zoekt. Het hart grenst aan gezongen leed. Het huis blijft overeind. Alle hoop vloeit als nectar uit bloesems die verheerlijkt zijn.

Over de auteur

Luc Vanhie (Izegem, 1952 ) studeerde economie en filosofie. Hij publiceerde reeds negen dichtbundels: Verwijdering (1981 ), Het huis (1983 ), Avondlijk (1983 ), Landschap met een komma (Uitgeverij P, 2014 ), Littekens (Uitgeverij P, 2015 ), Het klavier van de slak (Uitgeverij P, 2017 ), Een bedelnap in het behang <+em>(Uitgeverij P, 2019 ), Spiegels van verlies (Uitgeverij P, 2021 ) en De lijkwade van de wind (Uitgeverij P, 2023 )